Een trainer is wel degelijk een motivator

11/05/2010 09:30

Veel trainers hebben er een hekel aan. Ze vinden het in feite ook niet nodig. 'Moet ik mijn ploeg motiveren? Nee, dat moet uit de spelers zelf komen', is één van de vele antwoorden die je dan vaak hoort.

'Het zijn profs. Ik ga toch niet iedere week iets verzinnen of de heren hun best willen doen?' Het is misschien ook wel een opgave. Iedere week maar weer iets verzinnen om die spelers te inspireren en te motiveren. Zeker bij een wedstrijdbespreking waar alle spelers al weken van tevoren weten dat de trainer zijn kunstje gaat opvoeren.

Ik moest er vorig weekeinde aan denken bij NAC Breda-FC Twente. De spelers hadden het na afloop over een filmpje dat luttele minuten voordat ze het veld opgingen werd getoond in de kleedkamer.

Het was een filmpje met een speech van Al Pacino dat was gemonteerd met wedstrijdbeelden van FC Twente zelf. Zowel Ronnie Stam als Peter Wisgerhof (foto) gaven aan dat die beelden grote invloed hadden. Wisgerhof: 'Dat maakte zoveel indruk. De groep kwam zo dicht bij elkaar, dat ik wist, dat het niet meer mis zou gaan.'

Ik ken de film van Al Pacino. In Any Given Sunday spreekt hij als coach zijn American football-team toe voordat ze het veld op gaan om de NFL-finale ofwel de Super Bowl te spelen. 'Ik weet eigenlijk niet wat ik moet zeggen. Over drie minuten spelen we de belangrijkste wedstrijd van ons leven. Alles komt aan op vandaag. Vandaag staan we op als ploeg, of we vallen uiteen.

Op dit moment zijn we in de hel. We kunnen hier blijven en ten onder gaan of we vechten ons een weg naar buiten. Samen, meter voor meter. Ik kan het niet doen voor jullie. Ik ben een oude man die alles al heeft verspeeld in zijn leven. Als je ouder wordt, dan worden de dingen één voor één van je afgenomen.

Dat is het leven. Maar zo is het met voetbal ook. Het verschil tussen winnen en verliezen is flinterdun. Een centimeter te laat of een centimeter te vroeg en je mist de bal. Een seconde te laat en de kans is verkeken. Alles draait in dat gevecht om die centimeters. Die centimeters zijn overal om ons heen. In iedere pass, in elk schot, in elk duel dat we vandaag uitvechten.

In deze ploeg vechten we voor die centimeters. Want we weten dat wanneer we alles daarna optellen, dat het precies het verschil maakt tussen winnen en verliezen. Tussen leven en dood.
En ik beloof jullie: in elk gevecht wint de man die bereid is te sterven om die centimeter te bemachtigen.

Ik kan jullie niet verplichten om dat te doen. Maar kijk in de ogen van de speler naast je. En dan zul je iemand zien die net als jij bereid is om te vechten voor die centimeters. Iemand die bereid is zich op te offeren voor het team omdat hij weet dat jij hetzelfde voor hem zult doen.

En dat is nu een team heren. Vandaag staan we op als team, of we sterven als eenlingen. Dat is de essentie van voetbal. Meer bestaat er niet…. dus zeg me: Wat gaan we doen vandaag?'

Ik weet het, als je het zo leest klinkt het wellicht wat pathetisch. Maar als je tijdens de film de kleedkamer ziet, wil je naar buiten rennen en meedoen. Zelfs als je 48 jaar bent en een versleten knie hebt.

Datzelfde gevoel hadden de spelers van FC Twente vorige week zondag en Steve McClaren gaf het aan ze. En het gaf die spelers precies die paar procent extra om die wedstrijd te winnen. In een sport vol miljonairs, waar de verwende spelers soms de natuurlijke honger missen om te presteren kan het doorslaggevend zijn.

De trainer-coach is verplicht om zijn ploeg te inspireren en te motiveren. Het hoort bij zijn takenpakket.


Taco van den Velde