Nederlands elftal heeft de toekomst herschreven

13/07/2010 10:00

Het is maar goed dat we voor de elektriciteitsvoorziening niet afhankelijk zijn van de grote mannen van het wereldvoetbal. Anders hadden we gedurende het gehele WK in het donker gezeten. Want wie er in Zuid-Afrika ook straalden, de sterren die in tienerkamers van Bombay tot Buenos Aires verheven zijn tot posterboy in ieder geval níet.

Met het WK in de finale week zaten de meest begeerde spelers van het universum al op een strand of thuis, in de nieuwe wereld van de poepluiers, zoals Cristiano Ronaldo.

Didier Drogba en Samuel Eto’o waren te geblesseerd of te vermoeid, Frank Ribery ging ten onder in een moderne Franse revolutie, Wayne Rooney en Lionel Messi sneuvelden in het tactische geblunder van hun coaches en het enige wat Ronaldo met zijn verwende gezicht lukte, was de Jabulani in een vrije baan om de aarde schieten.

Daarom vraag ik mij af: hoe zou het in de prozacroom van Beaverton zijn? Daar zetelt namelijk het hoofdkwartier van Nike en het kan niet anders of er zijn enkele mensen uit het raam gesproken voor een vrijwillige vlucht in de oneindige vergetelheid.

De snelle reclamejongens kwamen namelijk op het idee om voor het WK een commercial te laten maken met daarin de grootste vedetten die bij de fabrikant van sportartikelen onder contract staan. Voor het ambitieuze project werd zelfs de Hollywood-regisseur Alejandro G. Iñarritu in de arm genomen die eerder bejubelde films als 21 Grams en Babel maakte.

En het moet gezegd: de cineast neemt je mee op een achtbaanachtige reis van drie minuten die op indrukwekkende wijze de voetbalmomenten vangt waarin een splijtende pass of een vurige sprint een natie het eeuwige geluk brengt en anderen tot overgave dwingt. De titel is al even ronkend. Write the future.

Bij het herschrijven van de toekomst wordt Iñarritu zo op het eerste oog gesteund door een ijzersterke cast. Omlijst door hallucinerende lichtshows en begeleid door oorlogszuchtig tromfgeroffel zie je een vliegende Drogba, een toverende Ribéry, een onstuimige Rooney met baard en een geschminkte Ronaldo die stralend middelpunt is van een kolkend stadion met zijn eigen naam op de gevel.

De filosifie van Nike was simpel en op zich even logisch. Van al die vedetten die voor vele miljoenen het merk uitdragen zou er toch wel één wereldkampioen worden? Niet dus, de helden vielen vroeg.

Drogba, Rooney, Ribéry en Ronaldo namen gedesillusioneerd de nooduitgang. Ronaldinho, die in de film nog glorieert als een ongrijpbare jongleur, was op het WK alleen aanwezig in de vorm van een masker dat wordt gedragen door verweesde fans.

En de Italiaanse schlagerzanger die in Write the future nog kwijlend zingt over C’e Cannavaro, c’e Capitano doet op slag hilarisch aan. De schepen zijn gezonken.

Want tussen voetbal in de reële wereld en het kunstmatige spel op de computer gaapt een enorme kloof. Voor de glanzende Alleingang was op dit taaie WK geen ruimte. De tegenstanders waren sterk, stug en overgeorganiseerd.

Als er in Zuid-Afrika al individuele sterren straalden zoals Wesley Sneijder, David Villa, of Thomas Müller was het omdat zij zich vooraleerst ondergeschikt hebben gemaakt aan het teambelang.

Zonder ironie is Write the future daarom niet. Uitgerekend drie voetballers die in de film een ultrakorte rol vertolken, hebben de sterrenslag overleefd.

Andrés Iniesta, Gerard Pique en Cesc Fabregas smijten op het witte doek in precies twee seconden een krant met een foto van Wayne Rooney van zich af, maar zaten na een maand voetballen nog steeds in het toernooi.

En van alle landenploegen die door Nike in te strakke shirtjes worden gehesen bereikte alleen Nederland de laatste vier. In de gedroomde biotoop van Iñarritu belichaamt Oranje een miniatuurstaat die er niet toe doet. In de echte wereld eindigde Nike-contractant Wesley Sneijder met vijf WK-goals achter zijn naam.

Het Nederlands elftal voetbalde zijn eigen geschiedenis niet ondersteboven, maar heeft in ieder geval de toekomst van Nike herschreven.

Peter Wekking