Doodskop met een diamanten oorring

18/05/2010 10:30

Het geschiedde in de schaduw van de bierdouche waarmee Louis van Gaal ook in München zijn doop als kampioenenmaker onderging.

Op de Reeperbahn in Hamburg had FC St. Pauli vorige week zijn eigen feestje. In de groezelige rosse buurt werden de madammen en de kelen gesmeerd omdat de roemruchte club haar terugkeer in de Bundesliga vierde.

Dat worden twee interessante wedstrijden volgend seizoen. Het patserige Bayern tegen het proletarische Pauli. Althans, zo leeft de club nog immer bij voetbalromantici. St. Pauli, dat is toch die rebellenclub die zich altijd afzette tegen het establishment, die zich leende voor linkse politieke uitingen en openlijk stelling nam tegen het fascisme?

Die antikapitalisten die zorgen voor de authentieke voetbalsfeer in het gammele stadion Millerntor door via een megafoon de strijdkreet Grijp naar de wapenen, hier komt St. Pauli! de lucht in te slingeren?

Niet dus. De laatste zeven minuten voor de aftrap zijn in het Millerntor nog even indrukwekkend. Dan klinken er geen reclameboodschappen, dan kraamt de speaker geen onzin uit en is alleen het gezang te horen van de fans die in afwachting zijn van de gladiatoren. En als die het veld betreden jankt het Hells Bells van AC/DC door de luidsprekers.

Maar verder lijkt St. Pauli steeds meer een club als alle andere te worden. Middle of the Road. De zuidtribune van het roemruchte stadion is al veranderd in een gevel van glas en rode bakstenen en lijkt op de entree van een warenhuis.

Op het ereterras van de club die vroeger vooral omarmd werd door lieden die vertier brachten en zochten op de Reeperbahn, worden tegenwoordig garnalen en prosecco gereserveerd.

De revolutie bij de club van de anti-revolutionairen is tot stand gebracht door Corny Littmann, sinds zeven jaar voorzitter van St. Pauli. Bonte vogel, deze Littmann. Hij is een openlijk aanhanger van de mannenliefde, bezit een theater, treedt daar zelf op en danst geregeld in minirok op extravagante streetpararades.

Als preses van St. Pauli verloste hij de club van een miljoenenschuld door te saneren, een aanvankelijk salarisplafond van drieduizend euro bruto per maand voor de voetballers in te stellen, maar ook door skyboxen te introduceren.

Littmann heeft de beduimelde voetbalclub van weleer ingericht volgens de wetten van de amusementsindustrie en omgebogen tot een overgeorganiseerde en koel calculerende onderneming.

Zelfs de doodskop moest eraan geloven. In 1981 introduceerde Doc Mabuse, een zanger uit een punkrockgroep, een vlag met daarop een skelettenhoofd en twee beenderen op de staantribunes bij St. Pauli.

Volgens de bewoner van een bouwkeet stond de doodskop gelijk aan opstand en tegendraadsheid en het duurde maar even of de macabere beeltenis werd het embleem van St. Pauli. Onder het juk van de vooruitgang is het symbool van verzet en identiteit uitgegroeid tot een heus lifestyleprodukt dat door St. Pauli op 350 producten is afgebeeld en de club jaarlijks 5,5 miljoen euro oplevert.

Doc Mabuse heeft al lang zijn hoofd afgewend van de vercommercialisering van zijn gedachtegoed. Een tikje verdrietig zwaait hij tegenwoordig met zijn vlag bij Altona'93, een volksclubje uit de Oberliga.

Net als vele anderen gruwelt hij van het modernisme dat St. Pauli in zijn greep heeft gekregen en vreest hij voor de ooit zo meeslepende en unieke sfeer in het Millerntor. De diehardfans van St. Pauli beschouwen een voetbalwedstrijd nog steeds niet als een evenement.

Het enige wat ze willen is hun team naar voren schreeuwen. de tegenstander en de scheidsrechter verketteren, continu bier drinken en in de pauze een braadworst verorberen. En zeker geen scampi's. Volgens hen verkoopt Littmann de ziel van de club.

Volgens de markante voorzitter zelf kan St. Pauli niet anders dan zich aanpassen aan de bedrijfstak. 'Er zijn ook mensen die de Berlijnse Muur terug willen. Een wiel moet vooruit draaien.'

Zo is ook de club van het onaangepaste gedrag verzeild geraakt in de spagaat van het moderne voetbal waarin het goede van gisteren verenigd moet worden met het broodnodige van morgen. Een doodskop met diamanten ring in het linkeroor? Als het moet, dan moet het.

Peter Wekking